കുരുശുമലകയറ്റം-ഒരു ഓര്‍മക്കുറിപ്പ്‌...

എന്റെ അമ്മവീടു കോടനാട്‌ ഭാഗത്താണു.അതു കൊണ്ടു തന്നെ മലയാറ്റൂരും പ്രാന്ദപ്രദേശങ്ങളും എനിക്കു ചെറുപ്പം മുതലേ സുപരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു.ഒരു പെരിയാര്‍ പുഴയുടെ ദൂരം മാത്രം ഇടയില്‍.പണ്ടു അമ്മയുടെ കയ്യില്‍പ്പടിച്ച്‌ പെരുന്നാളിനു പോകും;വലിയ വള്ളത്തില്‍ ആളുകളെയും തിക്കിത്തിരക്കി കയറ്റിയിട്ട്‌ നല്ല നീളമുള്ള ഈറ്റയുടെ കോലുന്ന്ദി വള്ളക്കാരന്‍ ആ വരിപ്പിലൂടെ നടക്കുന്നത്‌ കൗതുകകാഴ്ചയായിരുന്നു.നല്ല ആളുള്ളതു കൊണ്ടു മിക്കവരെയും ഇരുത്തിയാണു കൊണ്ടുപോകുന്നത്‌.

അക്കരെ നല്ല തിരക്കയിരിക്കും..വര്‍ണതൊങ്ങലുകളും,കാസറ്റുഗാനങ്ങളും പിനെ പെട്ടിക്കടക്കാരുടെ ഒരു മേള തന്നെയായിരിക്കും..പലതിനും വാശി പിടിച്ചു കരയുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നില്ല ഞാന്‍.കണ്ടു മനസ്സും കണ്ണും നിറച്ചങ്ങു നടക്കും.എങ്കിലും തിരിച്ചു വള്ളത്തില്‍ കയറുബോള്‍ ഒരു ജോഡി പ്ലാസ്റ്റിക്‌ വളകളോ,മുത്തുമാലയോ ഞാന്‍ സൗനദമാക്കിയിട്ടുണ്ടാവും;കഴുത്തറുപ്പന്‍ വിലയാണെങ്കില്‍ കൂടി...

പിന്നെ പിന്നെ പുഴക്കിക്കരെ നിന്നു വെടിക്കെട്ടു കാണല്‍ മാത്രമായി പെരുന്നാള്‍.തിരക്കുകളെ മറക്കാനാവില്ലല്ലൊ..കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കില്‍ അതും നിലച്ചു.ഞാന്‍ നേഴ്സിംഗ്‌ പഠനത്തിനായ്‌ റെയ്ച്ചുരില്‍ കുടിയേറിപ്പാര്‍ത്തപ്പോള്‍ excuseനു ഒരു കാരണവുമായി; 'leave കിട്ടില്ല...!!'

കഴിഞ്ഞദിവസം 6-7 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും മലയാറ്റൂരില്‍ എത്തി.അദ്ധ്യാപികയുടെ ഉത്തരവാദത്തില്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുമായി ഒരു തീര്‍താടനം.വൈകിട്ടു 3നു ഇറങ്ങി.ഞാനും മറ്റൊരു മിസ്സും,സിസ്റ്ററും നാല്‍പ്പതോളം നേഴ്സിംഗ്‌ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും.കോളേജ്‌ വാനില്‍ ആണു യാത്ര.സിസ്റ്ററിന്റെ കാലു പിടിചു കൃസ്തീയഗാനം മാറ്റി സിനിമഗാനം play ചെയ്തപ്പൊള്‍ കുട്ടികളുടെ മുഖത്തു സന്ദോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരി..വല്ലപ്പൊഴും മാത്രം കിട്ടുന്ന സ്വാതന്ദ്രത്തിന്റെ പ്രസാദം.

അഞ്ചരയോടെ അടിവാരത്തെത്തി.വണ്ടി നിര്‍ത്തുന്നതിനു മുന്‍ബെ ചക്കപ്പഴത്തിലേക്കു ആര്‍ത്തിയോടെ വന്നടുക്കുന്ന ഈച്ചകൂട്ടങ്ങളെ പോലെ ഒരു 8-10 പീക്കിരികളും മുതിര്‍ന്നവരുമായ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ വണ്ടിയുടെ doorനു മുന്‍ബില്‍ തടിച്ചു കൂടി.ഒരാള്‍ അതിക്രമിച്ചു കയറി ഒരു തിരികൂടു എന്റെ മടിയില്‍ നിക്ഷേപിച്ചിട്ടു ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ല എന്ന മട്ടില്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി.ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി നിന്നപ്പോള്‍ ഈ പീക്കിരികള്‍ students നെ ചുറ്റി തിരി വാങ്ങാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുകയും,അവര്‍ തെന്നി മാറി ഓടുന്നതുമാണു കണ്ടത്‌..എന്റെ മടിയിലെറിഞ്ഞ തിരികൂടിന്റെ ഉടമ എന്നെ wait ചെയ്തു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ആ അഹങ്കാരകുന്നിനു ഞാനാ കൂടു തിരിച്ചു നല്‍കി;മറ്റൊരാളില്‍ നിന്നും അതേ തിരികൂടു വാങ്ങി.ഇളിഭ്യനായി നില്‍ക്കുന്ന ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം ആള്‍കൂട്ടതില്‍ തിരഞ്ഞെങ്കിലും കണ്ടെത്തനായില്ല.

വാനില്‍ കട്ടന്‍ കാപ്പി കരുതിയിട്ടുണ്ടാര്‍ന്നു.students അതു പകര്‍ത്തി ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആദ്യം കൊണ്ടു തന്നു.ഉടനെ മലകയറ്റവും ഒപ്പം കുരിശിന്റെ വഴിയും start ചെയ്തു.ഞാന്‍ jacobite ആയതു കൊണ്ടു കുരിശിന്റെ വഴി ഒരു പുതിയ അനുഭവമായി തോന്നി.ഒന്നാം സ്ഥലം എത്തുന്നത്‌ വരെ ഇത്തിരി ബുദ്ധിമുട്ടു തോന്നിയെങ്കിലും ബാക്കി വളരെ എളുപ്പമായിരുന്നു.

ഏഴു മണിയോടെ മുകളിലെത്തിയ ഞങ്ങള്‍ തോമാശ്ലീഹയുടെ രൂപത്തിനു മുന്‍ബില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു;കുറേ പേര്‍ പ്രര്‍ത്ഥനാവശ്യങ്ങല്‍ പറഞ്ഞുവിട്ടിരുന്നു.അതിനു ശേഷം കാല്‍പാദങ്ങളും,നീരുറവയും സന്ദര്‍ഷിച്ച്‌ പള്ളിയിലും കയറി ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചിറങ്ങി.

തിരിച്ചിറങ്ങുബോള്‍ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ശാന്ദത തോന്നി...വിവേചിച്ചറിയാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു ആനന്ദത്തിന്റെ അകംബടിയോടെ ഞങ്ങള്‍ മലയിറങ്ങി.അന്ദരീക്ഷത്തില്‍ മുത്തപ്പൊ,പൊന്മലയിറക്കം എന്ന ഈരടികള്‍ മുഴങ്ങി കേട്ടു.ഞങ്ങളും അതു ഏറ്റുചൊല്ലി.ഇടക്കു എവിടെയൊ പിടച്ചു വീണു.വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു താഴേക്ക്‌.എട്ടിനു താഴെ എത്തി.ചോറു കരുതിയിരുന്നു.എല്ലാവരും കൂടി ഒരൂണു.പിന്നെ വാനില്‍ പാട്ടും ഉറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യവുമായി തിരിച്ചു ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക്‌..അപ്പോഴും മനസ്സില്‍ മുത്തപ്പനോടുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനാസൂക്തങ്ങള്‍ അണയാതെ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..