തിരയുണര്ത്തുന്ന രൗദ്രജലനീലിമയി-
ലൊരു മുക്കുവന് ആഴിയിലലയവേ..
ഗതികിട്ടാതലയുന്ന ജലപ്പിശാചുക്കള്
കൂട്ടിരുന്നു ഓളങ്ങളെ കീറിത്തുഴഞ്ഞു!
മൂകമാം എന് മനസ്സിലൊരു ചോദ്യം-
മിഴിത്തുറന്നു കണ്ണുനീര് വര്ഷിച്ചു;
'ഈ കടലമ്മ എന്നെ കാക്കുമൊ'?
ആകാശം പൊങ്ങുന്ന തിരകള്ക്കു
മുകളിലൊരു കൊതുബുവള്ളത്തിലിമ-
ചിമ്മിഞ്ഞാനെന് കരയിലെ പെണ്ണിന്റെ
മനംകണ്ടവളുടെ മാറിലേക്കൊട്ടിയെടുത്ത
കുരുന്നുമുഖത്തിലെ നിലാവൊളിയും..
ആയിരം പ്രാര്ത്ഥനാസൂക്തങ്ങളും..
ഈവിടെമൂടുന്ന കാര്മേഘങ്ങല് പൊഴിച്ച്
ക്കളഞ്ഞ വെള്ളിവാളുകളില് പുരണ്ട ഭയം-
തെളിഞ്ഞ കണ്ണിലേക്കു
ആഴ്ന്നിറങ്ങി വിഷം പടരവേ..
തുഴയെ ചേര്ത്തണച്ചു ഞാനാ
തോണിയിലെ നനവിലേക്കൊട്ടി ക്കിടന്നു.
ഇറുകെപൂട്ടിയ കണ്പീളകളില്
ബാഷ്പവര്ഷം കടലുപ്പു ചേരവെ..
അന്ദ്യവിശ്രമമൊരുക്കിയ അന്നദാതാവു
തിരയുടെ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങളില് പൊങ്ങി,താണു,
വട്ടംകറക്കി,ചുഴറ്റിയെറിഞ്ഞു
കടലമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിലേക്ക്...
1 comment:
വാക്കുകളുടെ മനോഹരമായ അടുക്കുകള്..
ആശാംസകള്
Post a Comment